నిర్వృతి 

బాధని పిండెయ్యాలి 

ఎప్పటికప్పుడు , నిమ్మకాయ 

ముక్కని పిండినట్టు ,

లేదంటే మనం మిగలం .

                     దుఃఖ భాజనమైన ఘటనలు 

                     మత్తెక్కిస్తాయి , ఆ తర్వాత ,

                     కాస్త తెరిపిన పడ్డాక .

                     పది పదిహేనేళ్ళ  అనంతరం 

                     గతం గుణగణాల నాణ్యతని 

                     పరిశీలించేప్పుడు -

                     చీఫ్ లిక్కర్ కన్నా , నిర్వేదం 

                     వేయింతలిస్తుంది , కిక్కు 

                     అనుభూతమైన వాడికే , తెలుస్తుంది , 

                     సంతోషం మిగిల్చేది ,

                     చివరాఖరికి నిరాశని. 

                     ఒద్దొద్దు ! సుఖం , 

                     పడదు ఈ దేహానికి 

                     గుండెచాలా బలహీనం

                     ఆగిఛస్తుంది దేముడా 

                     పట్టలేక ఆనందం . 

ఏ దూరతీరాల్నుండో నన్ను 

జాగృతం చేస్తావు .

చాలాదూరం నడవాలి  

మరేమీ ఆశించను 

కొన్ని ఓదార్పుమాటలు వినా -

ఈ సుకుమారమైన చీకటిని 

మార్దవమైన దరిద్రాన్ని 

మృదు పుష్పాల్ని 

ఫలవృ క్షాలిచ్చినందుకు 

వెన్నెల చిగురు జోడించినందుకు 

స్వచ్చమైన  కన్నీరు 

అయాచితంగా ఒసగినందుకు 

అడ్డుగోడలులేని  దుఃఖావరణంలో 

స్వేచ్ఛగా  తిరుగాడనిచ్చినందుకు 

గతజన్మల పాపఫలాల 

ఆనందోత్సవంలో మైమరపించినందుకు 

ప్రభూ ! జంకుతోంది హృదయం 

కృతఙ్ఞతలు తెలిపేందుకు ! 

కమ్మనికల కరిగిపోతుందనే 

భయ సంశయంతో - 

                                         సాగదీస్తుంటాయి విషువత్తులు 

                                         సమస్థాయిలో రేయింబవళ్ళని  -

                                         కన్నీటి వత్తులకి కాంతిదీపాలు  

                                         వెలిగించి ఉంచుతారు ముదుసలులు . 

                                         ఆరిపోతూ దీపం , కడసారి 

                                         వెలుతురు విరజిమ్మినట్లు , 

                                         మృత్యువు కన్నుమలిపే ముందుక్షణం ,

                                         ప్రాణం ఉద్దీపన చెందినట్లు 

                                         వెలిగారుతుంటాయి మతాబులు 

                                         నిప్పుల పూగుత్తిని వెదజల్లుతూ 

                                         అగ్నిబిందువుల ముత్యాలు 

                                         జలజలా రాల్చుతూ -

ఎవరివో కర్కశ పాదముద్రలు 

పాత జ్ఞాపకాల గుత్తుల్లో 

పక్వతచెందని ఫలాలగుర్తులు .

యవ్వనోద్రేక  శిఖరాలమీదుగా 

జారుతున్న ఇసుకపొరలు 

పొంచిచూస్తున్న పర్వతాల 

పక్కటెముకలు .
అస్థికల మంటల్లో నిరంతరం 
వెలుగుతున్న భూగోళం . 

                                          ఎవరిదో స్వర్గం 

                                          పిలుస్తోంది రారమ్మని 

                                          ద్వంద్వానికి సమయం నిర్ణయించి  

                                          డాలు లేదు , కవచం 

                                          లేదు శిరస్త్రాణం , పోరుఖడ్గం . 

                                          ప్రాచీన కాలమొకటి వెన్నంటి 

                                           ధైర్యవచనాలతో -

                                          నరకమేదో పిలుస్తోంది 

                                          విలీనం చేసుకునేందుకు .

                                          ఉన్నాయి రక్తమాంసాలూ , చీమూ , 

                                          ముందుగా కొలుసుకున్న అడుగులు .

                                          నన్ను నేను ఒప్పగించుకునేందుకు 

                                          వీరదాసుడినీ కాను , 

                                          వేనుడినీ కాను , మరణించేందుకు

                                          శాపనార్ధాల బారినపడి .

పశ్చాత్తాప పాపాలతో, తమకేం 

సంబంధం లేదని , కిర్  ...  కిర్ 

కిర్  ... కిర్రంటూ గాలికి 

మూసి తెరుసుకుంటున్న 

తలుపులు ఘోషిస్తుంటాయి                    

నరకద్వారం ముందు . 

                                          కాలం మిగిల్చిన 

                                          కాసిని కన్నీళ్ళనీ 

                                          శిరసావహించి 

                                          పాడుకుంటాను 
                                          తాదాత్మ్యంతో,
                                          దేముడా దేముడా 
                                          నీవు తప్ప నాకు వేరు 
                                          దారిలేదయా ! 

కన్నీటి జడులలో తడుస్తున్న 
అవధిలేని ఆనంద ప్రవాహంలో  
ప్రభూ ! పునీతుడనౌతున్నాను !!!